tag:blogger.com,1999:blog-140595362011-07-08T01:59:40.715+02:00Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.comBlogger171100tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-17924366884067940852009-06-15T12:24:00.002+02:002009-06-15T12:31:23.976+02:00ไม่รู้ว่าคนอื่นๆ จะเป็นอย่างนี้เหมือนกันหรือเปล่า<br />คือชอบอ่านสุนทรพจน์ดีๆที่มักจะพบได้จากพิธีจบการศึกษา<br />ของมหาวิทยาลัยชั้นนำในสหรัฐอเมริกา ซึ่งในช่วงหลังนี้มีผู้รวบรวมสุนทรพจน์เหล่านี้<br />แปล และจัดพิมพ์ออกมาเป็นรูปเล่ม<br /><br />อ่านแล้วรู้สึกได้แรงบันดาลใจ<br /> สมกับที่เป็นคำพูดเพื่อให้แง่คิดก่อนจบการศึกษา<br />และปลุกเร้าให้บัณฑิตใหม่เตรียมพร้อมเพื่อรับกับความเปลี่ยนแปลงในชีวิต<br />และความเป็นจริงที่จะต้องเผชิญเมื่อออกไปสู่การทำงาน<br /><br />สุนทรพจน์ชิ้นล่าสุดที่ได้อ่านจากต้นฉบับภาษาอังกฤษ<br />เป็นของคุณ Oprah Winfrey พิธีกร เจ้าของรายการทอล์คโชว์<br />เจ้าของนิตยาสาร Harpo (ซึ่งมาจากชื่อของเธอเขียนจากหลังมาหน้า)<br />และโปรเจค อื่นๆ อีกมากมาย<br /><br />เธอมากล่าวสุนทรพจน์ให้กับบัณฑิตจากมหาวิทยาลัย Stanford<br />เมื่อวันที่ 15 มิถุนายนที่ผ่านมา<br />เนื้อหาของสิ่งที่เธอพูดเป็นข้อคิดเกี่ยวกับสิ่งสำคัญในชีวิตที่ทุกๆ คนต้องเจอ 3 อย่าง<br />Feelings, Failure and finding Happiness<br /><br />Oprah เล่าให้ฟังว่าเธอเองในตอนแรกไม่ได้เรียนจบมหาวิทยาลัย<br />Tennessee State University เพราะมีหน่วยกิตขาดไป 1 หน่วย<br />แต่มาเรียนจบเอาเมื่อหลายปีหลังจากนั้น เมื่อเธอได้รับเชิญให้ไปกล่าวสุนทรพจน์จบการศึกษา<br />และเธอรู้สึกว่าการที่พ่อของเธอพร่ำบอกมาตลอดว่าเธอจะไม่สามารถหางานได้<br />หรือได้งานใหม่ดีๆ เพราะเธอเรียนไม่จบ มันจะหลอกหลอนเธอไปเรื่อยๆ<br />ทั้งๆ ที่เธอเริ่มทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวมาตั้งแต่อายุ 19<br />และทำงานมาตลอดก็ตาม<br />วันที่เธอจบการศึกษาเป็นวันที่เธอทำให้พ่อของเธอภาคภูมิใจมาก<br />และทำให้เธอปลดเปลื้องสิ่งที่ค้างคาใจให้ออกไปได้ในที่สุด<br />Oprah บอกว่า โลกคือจักรวาลแห่งการเรียนรู้ เป็นเหมือนมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่<br />และสาเหตุที่พ่อของเธอยืนยันอยากให้เธอเรียนจบจนรับปริญญาให้ได้<br />ก็เพราะการศึกษาเป็นสิ่งเดียวที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถพรากไปจากเราได้<br />และการศึกษาก็จะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ<br />การจบจากมหาวิทยาลัยเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเท่านั้น<br /><br /><strong>Feeling</strong>-<strong>ใช้ความรู้สึกพิจารณาสิ่งที่กำลังทำ</strong><br />เมื่อเราต้องตัดสินใจว่าควรหรือไม่ควรทำอะไร ให้ใช้ความรู้สึกของเราเป็นเครื่องวัด<br />Oprah เรียกว่ามันคือ GPS ของชีวิต<br />เราต้องเรียนรู้ที่จะตรวจสอบ gut ไม่ใช่ ego<br />ให้ฟังเสียงจากหัวใจว่ารู้สึกอย่างไร ถ้ารู้สึกลังเล หรือไม่แน่ใจก็อย่าทำ<br />"If it doesn't feel right, don't do it. Even doubt means don't"<br />และเราควรลงแรงกับสิ่งที่เรารัก ที่เราหลงใหล เพราะมันจะนำไปสู่ความสำเร็จ<br />เธอบอกว่าไม่ใช่เพราะเงินไม่สำคัญ แต่เงินไม่ใช่ความหมายของชีวิต<br />การมีเงินเยอะๆ ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเต็มอิ่ม และมีความหมาย<br />ควรแสวงหางานที่ชอบ แวดล้อมด้วยคนที่รักและชื่นชม มากกว่าจะต้องมีเงินเยอะๆ เสมอไป<br /><br /><strong>Failing- ถืออุปสรรคเป็นบทเรียน</strong><br />ทุกๆ คนต้องเจอปัญหาในชีวิต ไม่มีใครจะมีชีวิตที่ราบเรียบไปตลอด<br />แต่หากเกิดปัญหาขึ้นเราไม่ควรมันแต่โทษ หรือบ่นกับมันเราควรหันหน้าเข้าหาปัญหา<br />แล้วเราจะพบทางออกท่ามกลางปัญหานั้นเพราะการรับปัญหาไม่ได้หมายถึงยอมแพ้<br />แต่หมายถึงเรามีความรับผิดชอบต่างหาก<br /><br /><strong>Finding Happiness- ต้องให้เพื่อได้รับความสุข</strong><br />เราควรทำงาน และใช้ชีวิตเพื่อปัจจุบันและให้ความสำคัญ<br />กับการลงแรงเพื่อสิ่งที่เราเห็นว่าเป็นเรื่องสำคัญมากกว่าจะมีชีวิตเพื่อตัวเองเท่านั้น<br />"Life is reciprocal exchange.<br />To move forward you have to give back"<br />เพราะชีวิตเป็นการแลกเปลี่ยน การที่เราจะมีความสุขได้เราต้องทำเพื่อคนอื่น<br />หากเรากำลังรู้สึกเป็นทุกข์ รู้สึกสูญเสีย รู้สึกไม่มีความสุขให้เราช่วยเหลือคนอื่นๆ<br />ที่เป็นทุกข์เหมือนกัน สูญเสียเหมือนกัน และไม่มีความสุขเหมือนกัน<br />ทำชีวิตให้เปี่ยมด้วยความหมาย แล้วเราก็จะมีความสุข<br />ในที่นี่ Oprah ยกตัวอย่างของผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัย Stanford<br />Jane และ Leland Stanford เสียลูกชายไปด้วยโรคไทฟอยด์<br />เมื่อเขาอายุได้ 15 ปี<br />พวกเขาเปลี่ยนความเศร้าโศก และการสูญเสียลูกชายที่รัก<br />ไปเป็นการให้โอกาสทางการศึกษาแก่ลูกๆ ของคนอื่นๆ<br />ซึ่ง Jane และ Leland ไม่สามารถให้กับลูกชายของเขาได้<br />ไม่ว่าเราจะประกอบอาชีพอะไร เราก็สามารถทำชีวิตของเราให้เปี่ยมไปด้วยความสุข<br />และความหมายได้<br />อ่านเพิ่มเติมที่นี่ http://news.stanford.edu/news/2008/june18/como-061808.html?view=print<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-1792436688406794085?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-22043337723585176572009-06-15T12:02:00.002+02:002009-06-15T12:24:09.102+02:00เพิ่งอ่านจบไปอย่างรวดเร็วหนังสือเล่มใหม่<br />เกี่ยวกับความรู้ด้านประชากรศาสตร์<br />เรื่อง ประเทศไทยควรมีประชากรเท่าไรจึงจะดี<br />โดย ศ.ดร. ปราโมทย์ ประสาทกุล<br />ศาสตราจารย์สาขาประชากรศาสตร์มหาวิทยาลัยมหิดล<br /><br />อะไรคือความน่าสนใจของหนังสือเล่มนี้ในมุมมองของคนอ่าน<br /><br />ข้อแรก หนังสือเล่มนี้ให้ความรู้ที่จำเป็นและน่าสนใจเกี่ยวกับประชากรในประเทศไทย<br />และผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากร<br />ที่มีต่อสังคมและเศรษฐกิจในด้านต่างๆ ที่เราไม่ค่อยจะได้นึกถึง<br />เช่น เราทราบกันดีว่าอัตราการเพิ่มขึ้นของประชากรในประเทศของเรา<br />เคยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน<br />โดยเฉพาะในช่วงปี พ.ศ. 2506-2526<br />ที่อัตราการเกิดของประชากรมีจำนวนมากกว่า 1 ล้านคนทุกปี<br />(ที่ อ.ปราโมทย์เรียกว่าประชากรรุ่นเกิดล้าน)<br />ฝรั่งเรียกเหตุการณ์ลักษณะนี้ว่าเป็นยุค Baby Boomer (พ.ศ. 2489-2499)<br />ได้อ่านอย่างนี้เลยรู้ว่าเหตุการณ์อย่างนี้ในประเทศไทยเกิดหลังจากนั้น<br />เราๆ ท่านๆ จำนวนไม่น้อยก็อยู่ในข่ายประชากรรุ่นเกิดล้านนี้<br />ประชากรที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในยุคนี้ส่งผลให้คนที่เป็นผลิตผลของยุค<br />ต้องแย่งกันกินแย่งกันใช้ อัตราการแข่งขันเพื่อสอบเข้าเรียน<br />สอบเข้าทำงานสูงมากการใช้ทรัพยากรก็สูงขึ้นอย่างมากด้วยเช่นกัน<br /><br />ข้อสอง ได้ความรู้มาสนับสนุนการเลือกองค์ความรู้ให้กับนิทรรศการและกิจกรรม<br />ของศูนย์ความรู้กินได้ เกี่ยวกับเรื่องการท่องเที่ยวสำหรับผู้สูงอายุ<br />เพราะปรากฏการณ์ที่คนอายุยืนขึ้น จากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีการแพทย์<br />ที่ทำให้จำนวนผู้สูงอายุทั่วโลกเพิ่มขึ้นไม่เว้นแม้แต่ในประเทศไทย<br />ทำให้มีความจำเป็นที่จะต้องมีการพัฒนาการบริการต่างๆ<br />ให้เหมาะสมกับความต้องการของผู้สูงวัยเหล่านี้ด้วย<br />มองดีๆ โอกาสของธุรกิจใหม่ๆ ที่จะเติบโตขึ้นมารองรับนักท่องเที่ยวกลุ่มนี้<br />ก็มีมากขึ้นตามไปด้วย ขึ้นอยู่กับความคิดสร้างสรรค์ แ<br />ละมุมมองของผู้ประกอบการนั่นแหละ<br /><br />ข้อสาม ที่เล่าไปสองข้อข้างต้นเป็นเพียงตัวอย่างเล็กน้อยที่ยกมาพูดในที่นี้เท่านั้น<br />ประเด็นอื่นๆ เช่น ระเบิดประชากร 3 ลูกของประเทศไทยคืออะไร,<br />คนไทยจะตายมากขึ้นเรื่อยๆ หรือเปล่า, คนไทยจะอายุยืนได้อีกกี่ปี,<br />ตายก่อนอายุ 80 ปี เรียกว่าเป็นการตายก่อนวัยอันสมควรหรือเปล่า<br />ไปจนถึงการเปรียบเทียบคนแก่ในไทยกับญี่ปุ่นว่าทำไมคนญี่ปุ่นอายุยืนกว่าคนไทย<br />คนแก่ญี่ปุ่นอยู่กันอย่างไร และอื่นๆ ที่น่าสนใจอีกมากมาย<br />ขออนุญาติแนะนำให้คนอ่านไปหารายละเอียดเพิ่มเติมจากหนังสือกันเอาเอง<br /><br />ทิ้งท้ายสำหรับคนที่เห็นหัวข้อว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับประชากรศาตร์ว่าจะอ่านยากไม่รู้เรื่อง<br />ขอแนะนำว่าภาษาที่ อ.ปราโมทย์ใช้เล่าเรื่องเป็นภาษาง่ายๆ<br />อ่านดูแล้วเหมือนกับฟังผู้ใหญ่เล่าเรื่องที่อยู่ใกล้ๆ ตัวให้ฟัง<br />มากกว่าจะเป็นบรรยายเนื้อหาหนักๆ ด้านประชากร<br />ที่สำคัญทำให้รู้สึกว่าความรู้เรื่องประชากรใกล้ตัวเรามากกว่าที่คิด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-2204333772358517657?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1153755883905010242006-07-24T17:13:00.000+02:002006-07-24T18:00:11.416+02:00<span style="font-family:courier new;"><strong>ผ่านไปได้กี่เดือนแล้วนะที่กลับมาอยู่ที่บ้าน</strong></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เมื่อเช้าตื่นเช้าเป็นปกติเหมือนเคย อาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปที่ร้าน</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ช่วงที่ผ่านมายุ่งมากๆ เหมือนว่าวันๆ นึงมีอะไรให้ทำอย่างหัวปั่นได้ทั้งวัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;">งานหลายๆ อย่างเข้ามาให้เราจัดการในช่วงเดียวกัน สุดท้ายก็ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ก็ปลงๆ ไป ไม่ได้วันนี้วันพรุ่งนี้ก็ทำใหม่</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แปลกดี</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เหมือนว่าอยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าเชียงใหม่ช่วงนี้มีนักท่องเที่ยวต่างชาติมาเยี่ยมเยือนเยอะแยะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">จริงๆ ก็คงจะมีคนจากจังหวัดอื่นมาเยอะเหมือนกันแต่มันดูไม่ออกน่ะ </span><span style="font-family:Courier New;">ผมเผ้าหน้าตามันก็เหมือนกันทั้งนั้นนี่นะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">นั่งอยู่ที่ร้านก็เห็นฝรั่งเดินไปเดินมากันขวักไขว่ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">แปลกใจเหมือนกันว่าอะไรถึงทำให้เมืองเชียงใหม่นี่มันมีนักท่องเที่ยวมาเยอะขนาดนี้เนี่ย</span><br /><span style="font-family:Courier New;">หรือจริงๆ แล้วคนทั่วโลกก็เหมือนๆ กันหมด คือต่างก็เดินทางท่องเที่ยว ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน หาความสุขเฉพาะหน้า </span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่ก็โหยหาอดีต และ back to nature and simplicity กันทั้งนั้น</span><br /><span style="font-family:Courier New;">อ่านในหนังสือพิมพ์เค้าเรียกอาการอย่างนี้ว่าเป็นปรากฏการณ์เหมือนกันทั่วโลกของคนยุคปัจจุบัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เราก็เลยสงสัยว่าจริงๆ ความคิดที่ว่าคนเราไม่เหมือนกัน แตกต่างกันเพราะมาจากคนละที่ อยู่กันคนละแห่งเนี่ยตอนนี้จะยังใช้ได้อยู่รึเปล่า เพราะไปๆ มาๆ ก็ดูเหมือนว่าคนเราจะใช้ชีวิตได้เหมือนกันมากขึ้นๆ เรื่อย </span><br /><span style="font-family:Courier New;">คนที่อยู่ในเมืองก็มักจะมีวัฒนธรรมการกินอยู่ การใช้ชีวิตที่ไม่ต่างกันเท่าไหร่ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">อะไรที่เคยคิดว่าหาซื้อได้แต่ที่ในเยอรมันก็มีวางขายในซุปเปอร์มาเก็ตที่เมืองไทยกันเยอะแยะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">(Haribo ก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง)</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน สุดท้ายเราก็มักจะติดเอาความเคยชินที่ทำมาแต่อ้อนแต่ออกไปกับเราด้วยทุกๆ ที่</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ความต่างที่น่าจะเกิดจากการเปลี่ยนสถานที่ก็เลยไม่ค่อยจะเห็นชัดไปซะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่มันก็มีข้อยกเว้นนะ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">คงขึ้นอยู่กับความแตกต่างของคนแต่ละคนที่จะยอมเข้าไปคลุกคลีกับวัฒนธรรม </span><br /><span style="font-family:Courier New;">หรือสภาพแวดล้อมใหม่ๆ มากแค่ไหนด้วยแหละ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">อย่างถ้าเราเป็นคนที่ไม่เข็งมาก คือไปที่ไหนก็ให้เวลาสังเกตสังกาความเป็นอยู่ของผู้คน </span><br /><span style="font-family:Courier New;">สังเกตจังหวะของความแตกต่างของพื้นที่ใหม่ แล้วใช้ชีวิตให้สอดคล้องไปกับสภาพแวดล้อมที่เราเห็นอยู่</span><br /><span style="font-family:Courier New;">มากกว่าจะเอาอะไรที่เราเคยชินมาใช้ให้ได้เนี่ย เราก็คงจะมีโอกาสได้สัมผัสถึงความแตกต่างของที่ๆ เราจากมากับที่ๆ เราใช้เวลาอยู่ในช่วงนั้นๆ จริงๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่มันจะมีกี่คนที่ทำได้อย่างนั้นจริงๆ น่ะนะ น่าสงสัย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เพราะอย่างเราเอง บ่อยครั้งยังไม่สามารถทิ้งโลกส่วนตัวที่เราม</span><span style="font-family:Courier New;">เพื่อออกไปเปิดรับอะไรสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ได้อย่างที่ใจคิดเลย</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แม้ว่าอะไรใหม่ๆ ที่ว่ามันจะหมายถึงแค่ความคิดของคนใกล้ชิดเราเองก็ตาม</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-115375588390501024?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1148664588640740742006-05-26T18:59:00.000+02:002006-05-26T19:29:48.720+02:00<span style="font-family:courier new;"> </span><br /><span style="font-family:courier new;">แอบไปเพลินๆ ทำนู่นทำนี่บวกกับความขี้เกียจที่แก้ไม่หายทำให้ห่างหายไปจากการเขียนมานานพอดู</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ตอนนี้กลับมาจากเมืองกรุงแล้วหลังจากหลงแสงสีไปหลายวัน </span><br /><span style="font-family:Courier New;">ก็คงได้มาเขียนบ่อยกว่าเดิม (อย่างน้อยก็น่าจะกว่าบ่อยกว่าเดือนละครั้งละ)</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ช่วงนี้ที่เมืองไทยข่าวใหญ่ๆ ที่เราได้ยินเค้าเอามาเล่าในทุกๆ รายการก็วนเวียนอยู่ไม่กี่เรื่อง</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เรื่องที่ได้ฟังแล้วน่ายินดีสุดก็คงเป็นเรื่องงานฉลองครบรอบ 60 ปีการครองราชย์ของในหลวง </span><br /><span style="font-family:Courier New;">หลายๆ หน่วยงานก็จัดกิจกรรมเฉลิมพระเกียรติกันอย่างเต็มที่ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">ดูตั้งอกตั้งใจ และก็เป็นงานหนึ่งในที่ได้ยินแล้วอดทำให้รู้สึกชื่นใจ ดีใจ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">แล้วก็ภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทยไม่ได้น่ะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">กิจกรรมหลายๆ อย่างเราก็อยากดู </span><br /><span style="font-family:Courier New;">อยากไปดูแห่เรือพระราชพิธี อยากไปดูการจุพลุสวยๆ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่ก็หวังว่ากิจกรรมบางอย่างก็คงร่วมด้วยได้ที่นี่เหมือนกัน</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เค้าบอกว่าช่วงวันที่สิบกว่าโรงเรียน และมหาลัยก็จะปิดไปเลย </span><br /><span style="font-family:Courier New;">เพราะต้องจัดการจราจรและการรักษาความปลอดภัยให้กับแขกของรัฐบาล</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ของประเทศต่างๆ ที่มาร่วมงานกันครั้งนี้แหละ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">แต่เรื่องไม่ค่อยดีมักจะมีมากกว่าเรื่องดีๆ เพราะอะไรก็ไม่รู้ </span><br /><span style="font-family:Courier New;">หรือเป็นเพราะคนไทยเป็นพวกชอบมองโลกในแง่ร้าย </span><span style="font-family:Courier New;">(ไปฟังสัมนามาเค้าก็บอกว่าเป็นอย่างนี้จริง)</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ข่าวเศร้าๆ ก็เป็นเรื่องครูที่ถูกทำร้ายในภาคใต้ ฟังแล้วหดหู่ไปด้วยเลย น่าสงสารมากๆ เลยน่ะ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">ตอนนี้อาการก็ยังคงโคม่าอยู่ </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">อีกเรื่องก็เป็นเรื่องน้ำท่วมในเขตภาคเหนือตอนล่าง </span><br /><span style="font-family:Courier New;">หลายๆ จังหวัด อย่างแพร่ น่าน พะเยา อุตรดิตถ์ ก็โดนไปเต็มๆ น้ำป่าพัดมาจนบ้านหายไปเป็นหลังๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;">เหมือนจะมีคนตายเยอะด้วย ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาฟื้นตัวอีกนานเท่าไหร่</span><br /><span style="font-family:Courier New;">พยากรณ์อากาศบอกอีกว่าในช่วงสองสามวันนี้ภาคเหนือจะมีพายุเข้าอีก </span><br /><span style="font-family:Courier New;">มีโอกาศเสี่ยงของการเกิดดินถล่ม และน้ำท่วมด้วย </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไปๆ มาๆ เขียนคราวนี้เลยกลายเป็นอัพเดทสถานการณ์บ้านเมืองไปก็แล้วกัน </span><br /><span style="font-family:Courier New;">เอาแต่เรื่องทั่วๆ ไปนะ </span><br /><br /><span style="font-family:Courier New;">เพราะเรื่องการเมืองเราไม่พูด!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-114866458864074074?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1145456562153136542006-04-19T15:32:00.000+02:002006-04-19T16:22:42.156+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">รู้รึเปล่า้กลิ่นของขนมที่อบเสร็จใหม่ๆ นี่มันทำให้รู้สึกดีจริงๆ </span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">มันห้อมมมมมม ชื่นใจ ชื่นใจ :)</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><br />ตั้งแต่กลับมาจากเมืองหมี เราหาวิธีใช้เวลาช่วงอยู่เฉยๆ<br />ด้วยการขอไปหัดเป็นลูกมือช่วยทำขนมที่เบเกอรี่ใกล้บ้าน<br />(เป็นเบเกอรี่แบบญี่ปุ่นน่ะ ขายขนมปังกับเพสตรี้เป็นส่วนใหญ่)<br />ทำไปก็ไม่ได้คิดไปไกลถึงขั้นว่าจะต้องเอาวิชาไปเปิดร้านได้อะไรหรอก<br />แค่คิดว่าชอบ ไปฝึกทักษะ ทำเอาสนุก ได้ใช้มืิอหยิบๆ ปั้นๆอะไรให้พอไม่เบื่อ</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><br />แต่ถึงจะทำเพื่อความสนุก แต่เราก็พยายามตั้งใจนะ<br />ตื่นไปเริ่มงานแต่เช้า แล้วก็พยายามทำให้ผิดน้อยที่สุด<br />(เกรงใจพี่เค้า ขนมเสียเพราะเราบ่อยๆ ก็ไม่ไหวเหมือนกันใช่เปล่า)<br /></span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">ไม่รู้เหมือนกันจะได้ทำอีกนานเท่าไหร่<br />เมื่อวานมีโอกาสเลยรีบถ่ายรูปเก็บเอาไว้ก่อน</span></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><br /><br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0289.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 140px; height: 187px;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0289.jpg" alt="" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0294.0.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 136px; height: 182px;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0294.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-114545656215313654?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1145292778323998422006-04-17T18:43:00.000+02:002006-04-17T18:57:18.393+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0348.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 154px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px" height="284" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0348.jpg" width="183" border="0" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0347.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 198px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" height="262" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0347.0.jpg" width="187" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">วันนี้ตอนเย็นๆ แดดร่มๆ ออกไปเดินเล่นกับแม่แถวๆ สวนดอก</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">ตรงแปลงสาธิตการเกษตรที่เค้าปลูกผักปลอดสารพิษเห็นต้นไม้นี้ออกดอกสวยดี </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">เลยถ่ายเก็บไว้ </span><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">(ต้นอะไรก็ไม่รู้แฮะ)</span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">ชอบจริงๆ ช่วงพายุเข้าปลายเดือนเมษาอย่างนี้ </span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;">ค่อยหายร้อนหน่อย :)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-114529277832399842?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1145115470108147152006-04-15T17:16:00.001+02:002006-04-17T18:28:48.533+02:00<span style="font-size:85%;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0304.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 152px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 202px" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0304.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /><br /><br />หลายปีแล้วที่ช่วงเทศกาลสงกรานตเป็นช่วงที่ครอบครัวเราพากันปิดร้่าน หยุดงาน แล้วออกไปเที่ยว</span><br /><span style="font-size:85%;">ปีนี้ก็เหมือนกัน เรามีวันหยุดห้าวัน (นานมากๆ) เลยตั้งใจว่าจะไปเที่ยวจังหวัดตาก ไปนอนอุทยานแห่งชาติแล้วขับรถเที่ยวกันแบบไปเรื่อยๆ<br /><br /></span><span style="font-size:85%;">แต่สุดท้ายแผนที่วางไว้ก็มีอันต้องเปลี่ยนแปลงไปนิดหน่อย<br />อากาศร้อนทำให้เราป่วยกันง่ายมาก ที่บ้านเราพ่อกับแม่ก็มาป่วยเพราะอากาศเปลี่ยน<br />เราเลยได้ใช้เวลาช่วงหยุดที่ผ่านมาเที่ยวกันใกล้ๆ แบบไปเช้าเย็นกลับในหลายๆ ที่</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">ตลอดห้าวัน เราตะลอนๆ เที่ยวต่างอำเภอ และไปจังหวัดใกล้ๆ อย่างลำปาง ลำพูน<br /></span><span style="font-size:85%;">ได้เล่นน้ำตรงคูเมืองเชียงใหม่เอาวันสุดท้าย (เล่นกับน้องสองคน คลาสสิกมากๆ)<br />ไม่ได้เล่นมานาน เล่นแป๊บๆ เอาพอเปียกๆ สนุกๆ ก็หยุด<br />ปีนี้เราว่าเค้าเล่นกันรุนแรงและัคึกคักน้อยกว่าปีก่อนๆ<br />แต่ก็ดีแล้ว เพราะเวลานั่งรถไปแล้วเห็นคนเมาๆ จนกล้าทำอะไรที่มันพิิสดารๆ<br />(อย่างเต้นแปลกๆ ทำท่าแปลกๆ หรือพูดจาแปลกๆ แบบลืมความกลัวตาย)<br />เราจะสงสัยเสมอว่ามันสนุกกันจนลืมตัวได้ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย<br /><br />วันที่สนุกมากๆ ของช่วงที่ผ่านมาเราว่าน่าจะเป็นวันที่ไปศูนย์อนุรักษ์ช้างไทยที่ลำปาง<br />กับตอนไปไหว้พระธาตหริภูญไชยที่ลำพูน<br />เราว่าความสนุกมันเริ่มตั้งแต่ตอนนั่งรถไปแล้วเห็นวิวสองข้างทางเป็นต้นไม้เขียวๆ ครึ้มๆ แล้วล่ะ<br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0287.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 144px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 192px" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0287.jpg" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0305.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 216px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 158px" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0305.0.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /></span></span><span style="font-size:85%;"></span><span style="font-size:85%;"><br />รูป :<br />- กาดหมั้ว ประตูท่าแพ วันที่ 13 เมษายน อันนี้มีทุกปีเลย<br />- ทางสายแม่ริม-สะเมิง ก่อนถึงสวนพฤกษศาสตร์<br />- ช้าง ช้า่ง ช้าง ที่สวนอนุรักษ์ช้างไทย ลำปาง<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span></span><span style="font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-114511547010814715?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1144171943077155772006-04-04T18:48:00.000+02:002006-04-14T18:02:01.956+02:00<span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เชียงใหม่ช่วงเดือนที่ร้อนที่สุดของปีทำให้เราทรมานได้อย่างเหลือเชื่อจริงๆ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >การได้ใช้เวลาในหนึ่งวันที่ผ่านมาใช้ขาออกเดินไปนู่นไปนี่อย่างที่เราชอบทำเป็นปกติ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ทำให้ได้พบว่ากิจกรรมง่ายๆ อย่างนี้ไม่เหมาะกับเมืองไทย </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >(หรืออย่างน้อยก็ในตัวเมืองเชียงใหม่) เสมอไป </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เราพบว่าเมืองที่ได้รับการโปรโมตว่าเป็นมิตรต่อนักท่องเที่ยวอย่างล้นเหลือ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >รุ่มรวยทางวัฒนธรรมและน้ำใจ ไม่มีการจัดสรรเรื่องง่ายๆ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >แต่แสดงออกให้เห็นถึงความใส่ใจของเจ้าบ้านอย่างการจัดทางเดินเท้าสบายๆ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ให้สำหรับคนเดินถนนเลย</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >แม้จะตื่นเช้าขนาดไหน แต่ความร้อน และความพลุกพล่านของการอยู่ในเมือง</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ก็ทำให้บรรยากาศความตั้งใจที่จะทำความรู้จักกับเมืองที่เป็นบ้านของเรา</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >หลังจากหายไปนานเป็นไปอย่างทุลักทุเล </span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >และไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ความมักง่ายของคนทำให้เราเห็นการสร้างฟุตบาทที่เป็นหลุมเป็นบ่อ เสร็จแบบครึ่งๆ กลางๆ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >หรือเสร็จเรียบร้อยแต่เป็นการเทปูนทับปิดรากของต้นไม้ที่อยู่ข้างทางและปล่อยให้มันตายไปอย่างง่ายๆ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เห็นแล้วสลดใจ ทำไมทำไปได้ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เดินในเมืองถึงจะเป็นกิจกรรมแสนสนุกเพราะทำให้ได้เห็นรายละเอียดที่การสัญจรด้วยวิธีอื่นให้ไม่ได้</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกเหนื่อยกับการต้องคอยหลบรถในถนนเส้นเล็กๆ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เห็นทัศนียภาพที่ไม่เจริญตา </span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เหม็นควันรถและได้ความเข้มของสีผิวเป็นของแถม :(</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ได้คำตอบขึ้นมาอีกอย่างว่าเพราะอย่างนี้นี่เอง </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ที่เราเห็นเดินตากแดดหัวแดงกันขวักไขว่นี่ถึงมีแต่พวกนักท่องเที่ยว</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >คนเมืองอย่างเราๆ หายไปไหนกันหมด </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >(เค้าหลบกันอยู่ในบ้าน หรือไม่ก็ไม่เห็นว่าจะมีความจำเป็นอะไร</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ที่จะต้องออกมาเดินชมเมืองท่ามกลางอุณหภูมิใกล้ละลายขนาดนี้น่ะสิ)</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เขียนอย่างนี้ไม่ได้หมายความว่าเราจะมองอะไรก็เป็นเรื่องแย่ๆ ไปหมด</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >หลายๆ อย่างที่เราเห็นหลังจากการเดินภายในหนึ่งวันก็เรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่ดีๆ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >โดยรวมๆ บ้านเรา (ก็หมายถึงทั้งเมืองแหละนะ) ดูแต่งตัวสวยขึ้น มีมุมเก๋ๆ มีร้านเก๋ๆ โผล่ขึ้นมาเยอะแยะ</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ร้านขนมและกาแฟมีแทบทุกถนน</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >ถ้าเราเป็นคนจากที่อื่นมาเห็นเมืองเชียงใหม่อย่างนี้ก็ต้องหลงรักแน่นอน </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >(ขอร้องอย่างเดียวว่าอย่าให้มันดูกลมกลืนเหมือนกันไปซะหมดได้มั้ย ขอความแตกต่างบ้าง)</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >จะได้เที่ยวแบบเพลินๆ ไปได้เรื่อยๆ ทั้งวัน</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >รู้หรอกนะว่าความเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องธรรมดา และมักจะมีราคา</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เลยทำให้ได้คำตอบว่า...</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >เพราะงั้น</span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >จริงๆ แล้วการอยู่ที่ไหนแต่พยายามมองที่นั่นด้วยสายตาของคนนอก</span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >อย่างมองด้วยสายตาของนักท่องเที่ยว </span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >อาจจะเป็นทางออกที่ทำให้เราสนุกกับที่ที่เราอยู่ได้มากที่สุดก็ได้นะ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >อย่างเวลาได้เห็นด้านดีๆ ก็จะมีความสุขมากๆ แต่ถ้าเห็นด้านที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ก็จะไม่คิดมาก </span><span style="font-size:100%;"><br /></span><span style=";font-family:Arial;font-size:100%;" >(แต่ถึงไม่ได้อยู่แต่ถ้ามีความผูกพันจนทำให้รู้สึกอยากมีส่วนทำให้อะไรๆ ดีขึ้นได้ขึ้นมาก็น่าจะดีใหญ่)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-114417194307715577?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1143914057689714382006-04-01T19:30:00.000+02:002006-04-01T22:02:44.516+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0583.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 221px; height: 164px;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0583.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><br /><span style="font-size:85%;"><br /><br />(บลอกนี้เขียนถึงแต่สิ่งที่จับต้องไม่ได้)<br /><br />กลับมาถึงเชียงใหม่ได้สามวัน...<br /><br />เป็นสามวันที่เวลาผ่านไปเร็วมากๆ ทั้้งที่วันแต่ละวันมันแสนยาว<br />ยังสับสนนิดหน่อยระหว่างเวลาเมืองหมีกับเวลาเมืองช้าง<br />ทำเอานอนไม่ค่อยหลับไปหลายคืน</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />ก่อนกลับอากาศที่เบอร์ลินดีขึ้นผิดหูผิดตา<br />แดดใสๆ อากาศอุ่นๆ ทำเอาคนที่ไม่ค่อยอยากจะกลับอยู่แล้วทำใจยากขึ้นไปอีก<br />แต่ก็นะ ถึงเวลาก็ต้องไปต่อ<br />ก่อนไปเลยไปเดินส่งท้ายให้ทั่วเมือง ตั้งแต่สิบโมงเช้าถึงสิบโมงเย็นเลย<br />สนุกมาก (ขอบคุณไกด์ และผู้สนับสนุนการเดินทางที่ทำให้ได้ไปเห็นอะไรดีๆ)<br /><br />เมืองไทยช่วงนี้จะว่าไปไม่ค่อยน่าอยู่ ต้องใช้ความพยายามมองหาด้านสวยๆ กันมากหน่อย<br />บรรยากาศทางการเมือง (หลายคนบอกว่าน่าสนุก) แต่เราว่ามันออกจะซ้ำซากและน่าเบื่อ<br />ทำให้การมองออกไปรอบๆ ตัวหรือหยิบยกอะไรมาคุยกันกลายเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวัง<br />หันไปทางไหนรู้สึกได้แต่ความมากเกินไปของหลายๆ อย่าง ไม่ค่อยลงตัว (หรือเราหามันไม่เจอเอง)<br /><br />เชียงใหม่ก็เปลี่ยนไป<br />มีอะไรให้ดูเยอะแยะ ยังคงน่าอยู่กว่ากรุงเทพ แต่แปลกที่เรากลับหาอะไรที่อยากทำไม่เจอ<br /><br />วันนี้เลยไปหาที่หลบภัยที่ร้านหนังสือ แต่ก็อีกนั่นแหละ หนังสือใหม่ๆ เยอะเกิน ตามอ่านไม่ทัน<br />(เป็นความผิดของใครล่ะเนี่ย)<br />สุดท้ายเลยไม่มีอะไรติดมือมาซักเล่ม รอไปซักพัก ตั้งหลักดีๆ แล้วค่อยไปใหม่</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />เรื่องดีๆ ของวันนี้คงอยู่ที่การได้ตื่นเช้า<br />ผลของการนอนไม่หลับทำให้ได้เห็นพระอาทิตย์ในช่วงที่สวยๆ ของวัน<br />อากาศเย็นๆ ค่อยทำให้รู้สึกว่าอย่างนี้สิถึงจะเป็นเชียงใหม่ที่คิดถึง :)<br /><br />ตื่นเช้า รีบอาบน้ำแล้วออกไปเดินตลาด<br />หาของอร่อยๆ กินตามร้านข้างทาง<br />เห็นอะไรที่สดชื่นๆ พูดคำเมือง เดินๆๆๆๆๆ<br />:) ทำอย่างนี้แล้วค่อยรู้สึกกระชุ่มกระชวย มีแรง<br /><br /><br />ก่อนจบมีของฝาก :D<br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0617.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 223px; height: 167px;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0617.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:85%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-114391405768971438?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1143234113821204792006-03-24T21:47:00.000+01:002006-04-01T20:49:17.756+02:00<strong>นับถอยหลังอีกไม่กี่วันจะกลับบ้านล่ะ</strong><br /><br />หลังจากผ่านไปสองปีกว่าๆ ในที่สุดก็นะ ผ่านไปได้อีกขั้น<br /><br />ถาม : รู้สึกยังไงตอนนี้<br />ตอบ : เป็นความรู้สึกที่ปนๆ กันน่ะ บอกไม่ถูก<br /> ดีใจด้วย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหวั่นๆ ในความไม่แน่นอนที่เรายังไม่รู้<br /><br />คุยกับเพื่อนคนนึงวันก่อน<br />เค้าบอกว่า ความไม่แน่นอน และการไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเนี่ยก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งได้เหมือนกัน<br />"Ignorance is bliss"<br /><br />เราเห็นด้วย และพบว่าจริงๆ แล้วเราเป็นคนที่จะจัดการกับสถานการณ์เฉพาะหน้าได้ดี<br />(พูดอย่างนี้ได้เพราะอย่างน้อยเราก็มักจะไม่ค่อยเสียใจ<br />กับการตัดสินใจในเรื่องที่เกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้เรื่องหน้ามาก่อน)<br /><br />เพราะงั้นอย่าถามดีกว่าว่ากลับไปแล้วจะทำอะไร (คำถามระยะยาว)<br /><br /> เพราะเราไม่รู้ และจะตอบไม่ได้<br /><br />ถามแค่ว่ากลับไปจะทำอะไรก่อน (คำถามระยะสั้น)<br /> <br /> ถามอย่างนี้จะได้ตอบได้ชัดๆ ว่า<br /> "ไปหาอะไรอร่อยๆ กินให้หายอยาก" :)<br />และให้คนที่บังเอิญมาอ่านแต่อยู่ไกลบ้านอิจฉาเล่นน่ะซี่<br /><br />สามเดือนมาอัพทีอย่างนี้ วันนี้พอก่อนดีกว่า (อย่าหักโหมๆ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-114323411382120479?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1138732303489057002006-01-31T19:23:00.000+01:002006-01-31T19:31:43.510+01:00ได้เรื่องเลย<br />เมื่อวานส่งงานอันล่าสุดที่ได้รับมอบหมายไปสดๆ ร้อน <br />ผ่านไปหนึ่งวันต้นสังกัดก็อีเมลมา เป็นไปตามคาด การส่งงานช้าของเราทำให้เค้าไม่รอทิ้งช่วงหายไปนานๆ เหมือนเคย (ก่อนหน้านั้นส่งงานไปสองครั้ง ตรงตามกำหนดเวลาเป๊ะๆ แต่ก็คอยแล้วคอยเล่ากว่าจะได้คำตอบ และค่าตอบแทน)ก่อนหน้านี้ก็รู้ตัวแหละนะว่าส่งงานช้ากว่ากำหนดไปมากๆ อย่างนี้สงสัยเสียเครดิตแน่ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ ช่วงที่ผ่านมาชีวิตยุ่งเหยิง ยังไงๆ เราก็ต้องเอาเรื่องเรียนมาก่อน รู้แหละว่ามันจะเสียชื่อถ้างานที่รับมาคราวนี้ต้องส่งช้า แต่ถ้าเราทำทีสิสไม่เสร็จ งานชิ้นนี้ก็เสร็จไม่ได้เหมือนกัน<br /><br />สรุปคือแอบเซ็งน่ะ รู้แหละว่าผิด เข้าใจว่าสภาพการทำงานจริงมันก็อย่างนี้ รับปากเค้ามาก็ต้องทำให้ได้ตามนั้น การได้งานจากโอกาสที่คนอื่นหยิบยื่นให้ก็มาพร้อมกับความรับผิดชอบ เอาเถอะ เตรียมรับกรรมไป เราก็ทำเท่าที่จะทำได้แล้ว เดี๋ยวเค้าปรึกษากันว่าเราจะต้องจ่ายค่าปรับเท่าไหร่แล้วค่อยมาว่ากันอีกที<br /><br />วันนี้มีแต่เรื่องแฮะ หวังว่าเรื่องวีซ่าของแม่กับพ่อจะเรียบร้อย (ทำไมประเทศนี้มันวุ่นวายอย่างนี่ (วะ)เนี่ย!)<br /><br />เฮ้อ พอๆ เลิกบ่น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-113873230348905700?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1138618910319140742006-01-30T11:42:00.000+01:002006-04-01T20:56:17.173+02:00เรียนจบแล้ว เย้<br /><br />วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา<br />ที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่ต้องกังวลว่างานที่ทำค้างอยู่จะเป็นยังไง<br />ทำไปได้ถึงไหนแล้ว จะส่งทันรึเปล่า<br />ความรู้สึกโล่งๆ อย่างนี่อยากเก็บไว้นานๆ จริงๆ ให้ตายเถอะ<br /><br />เมื่อวานส่งงานวิจัยที่รับมาตั้งแต่เดือนพฤษภาปีที่แล้วไปเรียบร้อย<br />ลากมานานกว่ากำหนดเดิมสองเดือน<br />หวังว่าคนที่จ้างเราจะให้อภัยเพราะเห็นใจว่าการศึกษาย่อมต้องมาก่อน (พูดเองเออเองทั้งหมดนี่มันเป็นนิสัยของเราไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย)<br /><br />เวลาหลายๆ เดือนจากที่อัพบล็อกครั้งล่าสุดจนถึงตอนนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย น่าเสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้บันทึกเอาไว้ เป็นนิสัยที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่อีกอย่างของเรา<br />คือไม่สามารถจะไปทำอย่างอื่นได้ถ้างานตรงหน้ายังไม่เสร็จ<br />แบบว่าตัดใจทิ้งไปทำอย่างอื่นง่ายๆ ไม่ค่อยได้ ทำได้ทีละอย่าง<br /><br />แต่คร่าวๆ ก็คือเรียนจบ สอบปากเปล่าไปวันที่ 14 ธันวาคม 2005<br />คะแนนออกมาก็พอใช้ได้ ไม่มากไม่น้อย<br />เราว่าก็สะท้อนผลงานที่ออกมาได้ดีในระดับนึงแหละ พอสอบเสร็จวันต่อมาก็เก็บของไปเที่ยวโปรตุเกสกับเทเฮ เป็นการเดินทางสองคนครั้งแรกของเรากับแฟลตเมทที่อยู่กันมาปีกว่าๆ แล้วก็เป็นการเดินทางส่งท้ายก่อนจะแยกย้ายกันไปตามทางด้วย เทเฮจะกลับไปเกาหลีเพื่อเยี่ยมครอบครัวและเก็บข้อมูลสำหรับทีสิส<br />ส่วนเราก็จะย้ายออก ไปหาที่อยู่ใหม่อีกสามเดือนก่อนจะกลับเมืองไทยซักที<br /><br />โปรตุเกสสวยมาก เราไปกันทั้งหมดเก้าวันแปดคืน<br />ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในลิสบอน แต่ก็ไปเมือง Porto สามวันกับเมืองเล็กๆ อีกเมืองที่อยู่ใกล้ๆลิสบอนด้วยแบบไปเช้าเย็นกลับ เป็นประสบการณ์ที่ดี<br />ได้ไปเห็นอะไรแปลกๆ ใหม่<br /><br />บรรยากาศของโปรตุเกสแตกต่างไปจากเมืองในยุโรปอื่นๆ ที่เราเคยไปเห็น แบบว่าความเก่าความใหม่ผสมผสานกันออกมาได้อย่างลงตัวจริงๆ แหละ<br />ไปดูมิวเซียม ไปเดินย่านเก่า ไปกินขนมอร่อยๆ และดื่มไวน์ :) มีความสุขสุดๆ<br /><br />มีเรื่องแย่อย่างเดียวคือรองเท้าที่ซื้อมาใหม่ (ไม่อยากบอกเลยว่ายี่ห้ออะไร) ทำเราแสบมาก เพราะตลอดแปดวันที่เดินขึ้นเดินลง (ลิสบอนเป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนเนินเขาน่ะ จะไปไหนก็ต้องเดินๆๆๆ) ตามซอกซอยเล็กๆ เท้าเราระบมเพราะเจ้ารองเท้าคู้ใหม่นั่นแหละ คิดแล้วยังเจ็บเท้าไม่หาย<br /><br />พอกลับมาจากไปเที่ยวก็ต้องเก็บของกันยกใหญ่ เตรียมย้ายบ้าน<br />โชคดีมากๆ ที่ Zwischenmieter ที่หาได้ในช่วงสามเดือนก่อนจะกลับเมืองไทยนี่เป็นอพาร์ทเมนท์ที่อยู่ห่างจากตึกเดิมของเราไปแค่บล๊อกเดียว เวลาย้ายของอะไรก็เลยพอจะจัดการด้วยตัวเองได้เป็นส่วนใหญ่<br />แม้ว่าอะไรหนักๆ จะรอให้เพื่อนมาช่วยขนเมื่อวันสุดท้ายๆ ก็ตาม<br /><br />การย้ายบ้านเป็นหนึ่งในกิจกรรมที่เราไม่ชอบเลย แต่ต้องทำ<br />มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเหมือนกิจกรรมอื่นๆ ที่เราต้องฝึกให้เคยชินน่ะนะ<br />เหมือนพอโตขึ้นก็ต้องย้านที่ เปลี่ยนที่อยู่ เปลี่ยนคนรู้จัก อันไหนใช้ก็เก็บไว้ อันไหนไม่ใช้ก็ทิ้งไปหรือยกให้คนอื่นๆ<br />พอมีกิจกรรมทำนองนี้มากๆ เข้าก็ทำให้เรารู้จักปล่อยวาง คิดว่าอย่าไปเก็บอะไรไว้มากๆ ดีกว่า เอาเท่าที่จำเป็นต้องใช้ก็พอ (เอ พูดไปพูดมาจะเข้าทางศาสนาไปเรื่อยๆ นะเนี่ย)<br /><br />นี่ก็อยู่ที่ใหม่มาได้จะครบเดือนแล้ว เร็วดีเหมือนกันนะ ผ่านไปแป๊บๆ ก็หมดไปอีกเดือน<br />เมื่อวานไม่ได้ออกจากบ้านไปไหนเลย นอนดูหนังอยู่ที่ห้อง สบายๆ วันนี้ว่าต้องออกไปหาเปิดหูเปิดตาซะหน่อย<br />ใกล้จะกลับแล้ว มีอะไรอีกมากมายยังไม่ได้เห็นไม่ได้ดู<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-113861891031914074?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1127595709372536532005-09-24T23:00:00.000+02:002006-04-01T21:10:55.926+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;">โอ้...<br />ไม่ได้มาอัพเดทบล็อกซะนาน เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ ช่วงที่ผ่านมาเราเอาเวลาไปเข้าถ้ำหมดขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย<br />คิดแล้วแอบละอายใจเล็กน้อย<br />(แต่เพื่อแลกกับความก้าวหน้าทางการศึกษา น้อยกว่านี้ได้ยังไง)<br /><br />นึกไม่ออกหน่ะ ว่าจะเขียนอะไร<br />จริงๆ ตั้งแต่คิดว่าจะเริ่มเขียนบล็อกนี้ก็พอรู้ล่วงหน้าแล้วหล่ะ<br />ว่าเรื่องที่จะเขียนหน่ะมันจะมาๆ หยุดๆ เหมือนอารมณ์ของเรา <br />ประมาณว่าอารมณ์ดีก็เขียน มีสาระก็เขียน ไม่มีสาระก็เขียน<br />วันนี้คงมาโหมดนั้น คือโหมดไม่มีสาระ<br />เพราะฉะนั้นใครอยากอ่านเรื่องมีสาระ ก็ข้ามไปก่อนนะ วันหน้าค่อยเข้ามาอ่านใหม่<br /><br />เล่าเรื่องชีวิตประจำวันละกัน วันนี้ตื่นสิบเอ็ดโมง เพราะเมื่อคืนร้านอาหารที่ไปรับจ๊อบในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมามีงานปาร์ตี้ครบหนึ่งปี<br />มีเลี้ยง และก็มีโชว์ชุดเด็ด เราเองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเลยต้องแหกตาฝืนความง่วงและหนาวออกจากบ้านตอนเที่ยงคืน<br />เพื่อไปร่วมปาร์ตี้ที่ว่า<br /><br />ไม่ผิดหวังจริงๆ สาวเสริฟ์สวยๆ แปลงร่างเป็นสาวๆ สุดเซ็กซี่<br />หนุ่มๆ ที่ดีกรีความหนุ่ม และหล่อแตกต่างกันไปมากบ้างน้อยบ้างไปถึงก็คุยๆๆ ดื่มๆๆๆ เราเองก็ฉวยโอกาสซัดคอกเทลที่นานๆ จะได้ดื่มที่ไปหลายแก้ว หาข้ออ้างเมา ฮ่าๆ ซักพักได้เวลาโชว์เด็ดก็เริ่มขึ้น<br />พี่คนไทย (สาวใหญ่วัยกลางคน) ชื่อพี่เจี๊ยบถูกจับไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้กลางวง มีชายหนุ่มเยอรมันท่าทางกำยำเดินมา เพลงเปิด ชายหนุ่มคนนั้นก็เต้นๆๆๆๆๆ<br />จับมือพี่เค้ามาลูบเนื้อลูบตัว พี่เจี๊ยบสาวใหญ่ใจกล้าของเราก็ไม่ทำให้ผิดหวัง<br />ได้โอกาสก็จับนู่นจับนี้ของหนุ่มเยอรมันซะหนำใจ<br />เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากบรรดาแม่ครัวและคนดูสาวๆ ได้เป็นอย่างดี <br />ที่เด็ดกว่านั้นเต้นๆ ไปเค้าก็ค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นตามจังหวัดของเพลงสุดมันส์<br />ฮ่าๆ ถอดไปเรื่อยๆ จนหมด แล้วพี่ๆ เค้าก็กรี๊ดกันอีก ตลกดี<br /><br />อยู่เมืองไทยเคยได้ยินว่ามีแลปแดนซ์แบบนี้<br />แต่เนื่องจากเพื่อนที่พูดให้ฟังเป็นชายหนุ่ม<br />เราก็เลยคิดว่ามันมีแต่สาวๆ มาเต้น<br />ไม่คิดว่าสำหรับสาวๆ ก็มีบริการอย่างนี้จากหนุ่มๆ ให้ด้วย จี้ดี อยู่เมืองไทยคงไม่มีโอกาสได้ดูอะไรแบบนี้ง่ายๆ (ตอนเด็ดๆ เราก็แอบหันหน้าไปทางอื่นเพราะกลัวภาพมันจะติดตา ฮ่าๆ )<br /><br />กลับมาถึงบ้านตอนเกือบตีสี่ ปวดหัวตุบๆ แสบตา และเจ็บคอแต่ก็สนุกดี รีบล้างหน้าแปรงฟันและกระโดดขึ้นเตียงนอน หลับเป็นตาย<br /><br />เช้าวันต่อมา<br /><br />รู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ด้วยความที่อากาสดีเลยปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไรน่า อีกไม่กี่วันอากาศมันจะหนาวอีกแล้ว วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส อุ่นสบาย รีบแต่งตัวแล้วฉวยโอกาสออกไปเดินเล่นดีกว่า <br />เดินไปเดินมาไม่รู้ผู้คนในเมืองหมีนี่ออกมาจากไหนมากมาย<br />เจอกับเพื่อนคนจีนตอนบ่ายแก่ๆ<br />เพื่อนบอกว่าตอนออกมาจากรถไฟใต้ดินคนเยอะมาแทบไม่ต้องเดินเลย<br />ไหลออกมาตามคลื่นมนุษย์<br />(อาจจะฟังดูเวอร์เล็กน้อย แต่จริงๆ แล้วเมืองหมีนี่ปรกติมันค่อนข้างจะเงียบเหงาหน่ะ โดยเฉพาะแถบที่ฉันอยู่มันเป็นย่านธุรกิจซึ่งจะค่อนข้างเงียบช่วงวันเสาร์อาทิตย์) แต่สงสัยด้วยอากาศที่เป็นใจ และด้วยความที่มันจะเปิดเทอมอยู่แล้วคนเมืองหมีเลยหาเรื่องออกมาใช้เวลานอกบ้านให้มากที่สุดมั้ง<br /><br />เห็นแล้วก็พลอยคึกไปด้วย ยิ่งช่วงนี้มีเทศกาล งานคอนเสริต์ และอะไรต่ออะไรมากมาย<br />ทั้งนักท่องเที่ยว ทั้งคนเบอร์ลิน และชาวต่างถิ่นเลยหลั่งไหลมาแถวๆ Potsdamer Platz นี่กันใหญ่<br /><br />กลับมาบ้านตอนเย็นๆ โทรหาแม่ เช็คเมล อ่านข่าว เรื่อยเปื่อย และจนป่านนี้ก็ยังไม่ได้ทำงาน......ช่างเป็นอีกวันที่ทำตัวแสนว่างได้แนบเนียนจริงๆ<br /><br />ว่าแต่ ปีนี้จะเรียนจบมั้ยเนี่ยเรา</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-112759570937253653?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1123355837878226872005-08-06T21:04:00.000+02:002006-04-01T21:27:27.526+02:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/1600/CIMG0036%20rotate.jpg"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 147px; height: 149px;" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5607/1260/320/CIMG0036%20rotate.jpg" border="0" height="233" width="191" /></a> <span style="font-family:arial;">สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันกับเพื่อนหนีความเหงาในเบอร์ลินไปเปลี่ยนบรรยากาศที่อัมสเตอร์ดัม<br />จะเรียกว่าเป็นการพักร้อน(ที่แสนสั้น) การแก้เซ็ง หาเรื่องใช้ตังค์ หรือเหตุผลอื่นใดอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น แต่อย่างน้อยการได้หยุดจากงานที่ทำอยู่ทุกๆ วันไปเปิดหูเปิดตาเห็นอะไรใหม่ๆ ก็เป็นการเติมพลัง และต่อกำลังใจให้พวกเราได้ไม่น้อย<br /><br />คืนวันศุกร์ตอนเที่ยงคืนเราเก็บกระเป๋าไปขึ้นรถไฟ ทั้งสี่สาวที่เดินทางด้วยกันครั้งนี้มาจากประเทศในเอเชียทั้งนั้น สี่คนสี่ภาษา แต่สำหรับฉันแล้วเรื่องภาษาที่ดูเผินๆ เหมือนจะยุ่งเหยิงและสร้างความปวดหัวให้นี้จริงๆ แล้วไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเราเลย จะว่าไปสิ่งสำคัญของการเรียนรู้ ละอยู่ร่วมกับคนต่างชาติเรื่องของทัศนะคติสำคัญกว่าอุปสรรคทางด้านการสื่อสารเป็นไหนๆ<br /><br />หลังจากนั่งหลับๆ ตื่นๆ เปลี่ยนรถไฟไปสี่ครั้งตอนสายๆ เราก็มาถึงอัมสเตอร์ดัมโดยสวัสดิภาพ เดินหาโฮสเทลที่ขอให้คนท้องถิ่นจองให้ไม่นานเราก็พาตัวเองเข้ามาอยู่บนชั้นสามของบ้านเก่าๆ เล็ก ที่ถูกดัดแปลงมาเป็นที่พักของแบกแพคเกอร์ทั้งหลายเรียบร้อย<br />เราได้ห้องเล็กๆหนึ่งห้องที่มีเตียงเก่าๆอย่างที่เห็นในโฮสเทลทั่วไปสามเตียงพร้อมฟูกที่แถมมาให้หนึ่งหลัง<br />แลกกับเงินที่ต้องจ่ายไปคนละ 28 ยูโรต่อคืน<br />(ซึ่งนับว่าค่อนข้างแพงเพราะขนาดของห้องที่เล็กมาก<br />จนทำให้ยังไงเราก็ไม่สามารถเอาฟูกอีกหลังมากางตรงไหนได้อยู่ดี เราเลยต้องเอาเตียงมาต่อกันแล้วนอนเหมือนสมัยอยู่โรงเรียน)<br />ห้องน้ำ และห้องอาบน้ำใช้รวมกันกับคนอื่นๆ แต่มีอาหารเช้าแบบง่ายๆกับกาแฟให้<br /><br />มองเผินๆ เยอรมันกับเนเธอร์แลนด์ไม่ค่อยแตกต่างกันเท่าไหร่<br />แต่ถ้ามีเวลาสักนิด ใช้ความสังเกตสักหน่อยเราจะพบว่ารายละเอียดปลีกย่อย<br />ไม่ว่าจะเป็นเรื่องวัฒนธรรม ที่อยู่อาศัย การกินอยู่ บุคลิกของคน มีข้อแตกต่างกันอยู่ไม่น้อย<br />ดูง่ายๆ จากบ้านที่คนเค้าอยู่กันก็ได้<br />คนเยอรมันเคยชินกับอะไรใหญ่ๆ ตึกใหญ่ๆ สเปซกว้างๆ<br />แต่คนดัทช์อยู่ในบ้านเล็ก ถนนก็เล็ก ตรอกซอกซอยต่างๆ ก็เล็กตามไปด้วย นอกจากนี้อีกอย่างที่ฉันรู้สึกก็คือค่าครองชีพที่อัมสเตอร์ดัมสูงกว่าที่เบอร์ลินอย่างน่าแปลกใจ<br />ทั้งที่จะว่าไปแล้วเศรษฐกิจของเยอรมันน่าจะแข็งแรงกว่า<br /><br />เรื่องนี้ฉันคุยกับเพื่อน เราได้ข้อสรุปว่าในกรณีนี้เรื่องพื้นฐานทางเศรษฐกิจไม่น่าจะเป็นสาเหตุหลักที่กำหนดระดับค่าครองชีพ เหตุผลน่าจะเป็นเพราะอัมสเตอร์ดัมมีความเป็นเมืองท่องเที่ยวสูงกว่าเมืองหมีที่ฉันอยู่มากกว่า ดูง่ายๆมองไปทางไหนที่นี่ก็มีแต่นักท่องเที่ยว<br />(แถมที่พิเศษกว่านั้นคือที่นี่เวลาเดินไปเราจะได้กลิ่น weeds โชยมาเป็นระยะๆ เอกลักษณ์แบบนี้คงหาไม่ได้ในเยอรมันเป็นแน่)<br />กิจการต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นที่พัก อาหาร การเดินทาง<br />หรือแม้แต่สถานที่ท่องเที่ยวอย่างพิพิธภัณฑ์<br />ซึ่งเป็นที่ดึงดูดของนักท่องเที่ยว และนักศึกษาอย่างเราๆ ก็เลยมีราคาสูงชะมัด<br /><br />ฉันได้ประสบการณ์การเข้าพิพิธภัณฑ์ที่ราคาแพงที่สุดเท่าที่เคยไปมา<br />ก็ที่พิพิธภัณฑ์ van Gogh ในอัมสเตอร์ดัมนี่แหละ (13.50 Euro)<br />แถมที่นี่ไม่มีราคาสำหรับนักเรียนด้วย บัตรเบ่งที่เราเตรียมกันมาเลยเป็นหมันไป ค่าเข้าชมพิพิธภัณฑ์วาติกันที่ฉันคิดว่าแพงแล้วเลยกลายเป็นถูกไปเลยเมื่อเทียบกัน<br /><br />ยังไงก็เถอะ ถ้าไม่นับเรื่องค่าเข้าชมสถานที่ต่างๆ ที่ออกจะแพงกว่าที่เราคิดเอาไว้แล้วการมาเที่ยวอัมสเตอร์ดัมครั้งนี้ของฉันกับเพื่อนๆ ก็นับว่าเป็นประสบการณ์ที่สนุกสนานมาก ตามประสาเด็กที่เรียนเหมือนๆ กันอย่างเรา การได้มาเห็นพิพิธภัณฑ์หลายๆ ประเภทเริ่มตั้งแต่พิพิธภัณฑ์ไฮเนเก้น<br />ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง ได้ดื่มเบียร์ยี่ห้อนี้ในถิ่นกำเนิด<br />แถมหาไม่ค่อยได้ในเยอรมันทำให้พวกเราสนุกจนหน้าแดงกันเป็นแถบๆ<br />ได้ไป Rijsk Museum (Royal Museum) กับ van Gogh Museum ในวันที่สอง<br />และพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ของอัมสเตอร์ดัมในวันที่สาม<br />ได้ไปเดินตลาดที่เก่าแก่เป็นร้อยปีของคนที่นี่<br />เดินเล่นตามตรอกและย่านเก่าๆ ที่บรรยากาศดีสุดๆ<br />แถมได้มากับเพื่อนๆ ที่ไปไหนไปกันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าโชคดีจังที่มีโอกาสได้มาเที่ยวอย่างนี้<br /><br />หวังว่าโอกาสอย่างนี้คงมาถึงอีกในเร็ววัน</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-112335583787822687?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1122413070974707662005-07-26T23:09:00.000+02:002006-04-01T22:11:57.816+02:00<span style="font-family:arial;"><br /><span style="font-size:100%;"><strong>หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยขั้นต่อไปของชีวิตเราควรเป็นอย่างไร ?</strong><br /><br />หลายคนพอได้ยินคำถามอย่างนี้คงคิดว่านี่เป็นคำถามที่สุดแสนจะอ่อนต่อโลก และแสดงความคิดน้อยน้อยของคนถามเสียนี่กระไร บอกตามตรง ฉันเองก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน เพียงแต่ว่าความคิดอย่างนั้นมันผ่านไปนานแล้ว<br /><br />ตอนนั้น (เมื่อซักสามปีก่อน) ช่วงก่อนเรียนจบใหม่ๆ ในขณะที่เพื่อนหลายๆ คนพยายามขวนขวานที่จะสมัครเรียนต่อ ฉันเองพยายามสวนกระแสด้วยความรู้สึกว่าไม่อยากทำตามขั้นตอนที่เด็กรุ่นเราๆ เป็นกัน นั่นคือเรียนจบมัธยมปลาย สอบเข้ามหาวิทยาลัย เรียนไปสี่ปี เรียนจบก็รีบขวนขวานไปหาที่เรียนต่อ ที่ไหนก็ได้ เรียนไปก่อน เรียนเพราะชอบจริงๆ หรือเรียนเพราะเห็นว่าคนอื่นเค้าก็เรียนกันไม่งั้นจะตกยุคก็ไม่เป็นไร ฉันเลยรีบทำงานทันทีหลังเรียนจบ แต่...ทำไปได้ซักสี่ห้าเดือนก็เริ่มรู้สึกไม่สนุก คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ ของการเรียนแล้วอยากกลับไปเป็นเด็กนักเรียนอีก คิดได้อย่างนั้นก็เลยสมัครเรียนต่อ ประกอบกับมีเพื่อนๆ คอยยุ(แกมให้กำลังใจ) ว่าการตัดสินใจไปเรียนต่อ คณะนี้ เมืองนี้ ประเทศนี้ ในเวลานี้เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ฉันเองก็เป็นคนประเภทตัดสินใจเร็ว คิดได้อย่างนั้นก็รีบดำเนินการทันที มาถึงตอนนี้ฉันก็มาโผล่ที่ประเทศแห่งไส้กรอกและเบียร์นี้ได้จะเป็นปีที่สองแล้วสินะ<br /><br />ที่ที่ฉันเรียนอยู่ตอนนี้ เป็นคอร์สเล็กๆ เกี่ยวกับมรดกโลกศึกษา ของมหาวิทยาลัยเล็กๆ ที่อยู่ในเมืองเกือบจะตะวันออกสุดของเยอรมนี เมืองที่ว่านี้ไม่มีอะไรเลย<br />นอกจากตึกเก่าๆ และความเงียบเหงา<br />ฉันใช้เวลาเรียนคอร์สเวิร์คทั้งหมดอย่างรวดเร็วเป็นเวลาหนึ่งปี<br />อีกปีที่เหลือย้ายมาอยู่เบอร์ลิน<br />เพราะคิดว่าถ้าต้องทนอยู่ในเมืองเล็กๆ นั้นต่อไปปัญหาหลายๆ อย่างที่เจอมา โดยเฉพาะกับปัญหาเรื่องการเรียน<br />คงทำให้ประสบการณ์สองปีที่มาเรียนอยู่ที่นี่<br />กลายเป็นประสบการณ์ที่ไม่อยากจะหันกลับไปมองอีกในอนาคตเป็นแน่<br /><br />บอกไปคงไม่มีใครเชื่อ แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังพยายามทำเป็นลืมๆ อยู่บ่อยๆ ว่าความผิดหวังของการเลือกมาเรียนต่อที่นี่มันมีมากแค่ไหน<br />คิดในใจว่าจริงๆ แล้วจะเรียนที่ไหน เรียนจบมายังไงก็ไม่สำคัญ ขอให้สามารถเอาความรู้ที่ได้มาทำงานที่รับผิดชอบ จัดการกับชีวิตตัวเอง และเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นบ้างได้ก็น่าจะพอแล้ว ถ้าสิ่งที่ได้มันนอกเหนือจากนี้ก็ถือเป็นกำไรให้กับชีวิตไปก็แล้วกัน<br /><br />ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการเรียนปริญญาโท ถ้าขยัน และแข็งใจทำวิทยานิพนธ์ให้เสร็จได้ในเร็ววัน โอกาสเรียนจบให้ทันภายในปีนี้ก็ยังมีสูงอยู่ แต่ถ้าไม่ขยันหรือหมดแรงไปซะก่อนก็อาจจะต้องใช้เวลานานกว่านั้น ช่วงนี้เลยเรียนได้ว่าเป็นการวัดใจตัวเองแทบจะทุกวันที่ตื่นมาตอนเช้า และก่อนจะนอนในตอนกลางคืน<br /><br />เอาไว้คราวหน้า (หลังจากกลับจากการหนีเที่ยว) จะมาเล่าให้ฟังว่าวิชาที่ฉันฝึกคิด และหาประสบการณ์อยู่เนี่ย มันมีส่วนทำให้ชีวิตของคนเราสมบูรณ์และมีความหมายขึ้นยังไง</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-112241307097470766?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1120257372226355782005-07-01T23:55:00.000+02:002005-07-28T09:00:32.080+02:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:Arial;">สิ่งหนึ่งที่ฉันชอบและอยากให้ติดเป็นนิสัยสำหรับทุกๆ วันตั้งแต่กลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้งหลังจากหายไปอยู่บ้านซะหลายเดือนก็คือการตื่นแต่เช้า ยิ่งในช่วงฤดูร้อนอย่างนี้พระอาทิตย์ขึ้นเร็วตั้งแต่ตีสามตีสี่ ตื่นได้เร็วเท่าไหร่ เวลาที่จะได้สูดอากาศบริสุทธิ์แสนจะสดชื่นตอนเช้าๆ ก็ยิ่งนานเท่านั้น คนอ่านเห็นด้วยมั้ยคะ</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาความขี้เกียจมาครอบงำสมาธิอันแสนสั้นของฉันในการตั้งใจเตรียมตัวทำการค้นคว้าเรื่องพิพิธภัณฑ์ที่กำลังทำอยู่ ฉันกับเพื่อนเลยชวนกันออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ บ้าน สวนนี้มีชื่อว่า Tiergarten (แปลตรงตัวก็คือ Animal Garden นั่นแหละ) แต่ถึงแม้จะมีชื่ออย่างนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าสวนนี้จะเป็นที่เลี้ยงสัตว์ หรือจับสัตว์มาขังในกรงอย่างที่เข้าใจหรอกนะจ๊ะ ที่มาของชื่อนี้น่าจะมาจากความร่มรื่นและกว้างใหญ่ของสวน ซึ่งทำให้มีสัตว์น้อยใหญ่ ไม่ว่าจะเป็น นก หนู แมลง เป็ด กระต่ายตลอดจนสัตว์แปลกๆ อื่นๆ เข้ามาอยู่อาศัยเสมือนว่าเป็นโอเอสิสกลางกรุงมากกว่า มนุษย์อย่างเราๆ (ซึ่งจริงๆ ก็คือสัตว์ประเภทหนึ่งเหมือนกัน) ก็เลยพลอยได้อานิสงค์ อิ่มตาอิ่มใจกับธรรมชาติในสวนที่อยู่ใกล้แค่เดินไม่กี่นาทีถึงนี้ไปด้วย </span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">อ่านจากประวัติของสวนที่ทำติดไว้ให้คนได้มาอ่านกันเลยได้รู้ว่าสวนนี้มีต้นกำเนิดมาตั้งแต่ศตวรรษที่สิบหกโน่นแน่ะ โดยเป็นดำริของกษัตริย์เฟรดเดอริกของเบอร์ลินที่ต้องการให้คนเบอร์ลินได้มีสถานที่พักผ่อนหย่อนใจตั้งอยู่ใจกลางเมือง ใครจะเข้ามาใช้ประโยชน์ในสวนนี้ก็ได้ ไม่มีข้อจำกัด อ่านแล้วเลยทำให้อดคิดไม่ได้ว่าในขณะที่ประเทศของเราในเวลานั้นยังเพิ่งจะเริ่มมีบทบาทเล็กๆ ในเวทีระหว่างประเทศได้ไม่นาน แต่ในอีกมุมหนึ่งของโลกความสำคัญของการมีสวนสาธารณะเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจของพลเมืองเป็นเรื่องที่ได้รับการให้ความสำคัญมาตั้งนานแล้ว </span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">จนถึงทุกวันนี้ความดีของ Tiergarten ก็ยังสืบทอด และเป็นขวัญใจของคนเมืองหมีอย่างไม่เปลี่ยนแปลง ท่ามกลางที่ดินรอบๆ ที่ขึ้นราคา อาคารสำนักงาน ศูนย์กลางค้า และธุรกิจที่ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด Tiergarten</span> <span style="font-family:arial;">ก็ยังไม่มีที่ท่าว่าจะถูกรุกล้ำ หรือแบ่งพื้นที่ไปทำเป็นที่จอดรถสำหรับนักท่องเที่ยวเหมือนเมืองหลวงของบางประเทศสักที ทุกวันนี้เราเลยยังมีโอกาสได้เห็นคู่รักมานอนจีบกัน สาวๆ หนุ่ม มาตั้งวงปิกนิก คุณลุงคุณป้าแก่ๆ จูงมือกันมาเดินเล่มชมต้นใบหญ้า และในบางวันที่แดดดีก็ยังมีภาพคนนอนอาบแดดอย่างเปิดเผยและจริงใจให้ได้เห็นอยู่ทั่วไป</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">เฮ้อ ฉันอดใจไม่รักหน้าร้อนในเมืองหมีนี่ไม่ได้ก็เพราะอย่างนี้แหละ</span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /></span><span style="font-family:Arial;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-112025737222635578?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14059536.post-1120069454291529232005-06-29T20:22:00.000+02:002006-04-01T22:08:52.526+02:00<span style="font-family:arial;"><br /><span style="font-size:130%;">อืม ...<br />นั่งคิดอยู่นานท่ามกลางเสียงระฆังที่ดังแบบนันสตอปจากโบสถ์ข้างบ้าน...<br />คิดไปตั้งนานว่าจะเขียนอะไรดีในพื้นที่ส่วนตัว (แต่ดูเหมือนจะมีเปอร์เซ็นของความเป็นสาธารณะสูงมาก) อย่างนี<br />รู้สึกแปลกๆ<br /><br />ในที่สุด ด้วยความที่เป็นคนตัดสินใจเร็วๆ ง่าย ฉันก็ได้ข้อสรุปว่าเรื่องที่เขียนก็คงเป็นเรื่องที่คิดนี่แหละ<br />เป็นเรื่องเล่าประจำวันทั่วๆ ไป ตั้งใจว่ามันจะเป็นเหมือนบันทึกช่วงเวลาโค้งสุดท้ายก่อนจะจบการเรียนที่เมืองเบียร์แห่งนี้ ทั้งนี้เพราะรู้ตัวถ้าจะไปจำกัดให้เรื่องในบลอกนี้มีคอนเซปชัดเจนลงไป<br />ก็กลัวว่าสุดท้ายจะถอดใจไม่ยอมเขียน (เหมือนที่เพื่อนเคยบอก)ไปซะก่อน ฮ่าๆ<br /><br />เอาเป็นว่าเริ่มเล่าเรื่องง่ายๆ เกี่ยวกับอะไรที่ฉันทำอยู่ก็น่าจะดี<br />อย่างเช่นเรื่องของวันนั้น<br /><br />..............................................................................................................................<br />ในเช้าวันเสาร์ที่เราเรียกกันว่าวันหยุด<br />ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อมาส่งเพื่อนสาวชาวโสมสองคนที่อยู่ด้วยกัน<br />ที่กำลังจะออกไปร่วมงานแต่งงานของคู่หนุ่มสาวชาวกิมจิร่วมมหาลัยในวันนี้ งานจะมีในโบสถ์ที่เมืองของมหาลัยที่เราเรียน นั่นหมายความว่าสองสาวเพื่อนของฉันต้องเตรียมตัวออกจากบ้านล่วงหน้าซักสองชั่วโมง<br />เพื่อจะได้ไปให้ทันงานแสนหวานนั้นให้ได้<br /><br />เฮ้อ เป็นความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เห็นไม่บ่อยจริงๆ ในเมืองเล็กๆ อย่างนั้น ฉันมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับเพื่อนคู่นั้นในช่วงสั้นๆ มาตั้งแต่ปีก่อน เห็นแล้วได้แต่คิดว่านี่เป็นบุพเพสันนิวาสข้ามแดนจริงๆ<br /></span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">เสร็จจากการตื่นมาส่งเพื่อน และเดินออกไปสูดอากาศอุ่นๆใกล้ๆ บ้าย ฉันรีบพาตัวเองมานั่งหน้าคอมเพื่อจะรีบตั้งหน้าตั้งตาเริ่มเขียนโครงร่างทีสิส<br />เพื่อที่จะเอาไปเสนออาจารย์อาทิตย์หน้าให้เสร็จ<br />แต่....ผ่านไปสองชั่วโมงกับการเปิดเวบ ทำนู่นทำนี่ ที่ล้วนแล้วแต่ไม่เกี่ยวกับการเรียนเลย<br /><br />ด้วยความรู้สึกผิด และโทษดินฟ้าอากาศที่ดีเกินไป ฉันก็รีบแต่งตัว หยิบกระเป๋า แล้วกระโดดไปขึ้นรถ S-Bahn หน้าบ้าน หาข้ออ้างให้ตัวเองอย่างง่ายๆ ว่าอากาศดีขนาดนี้จะทนนั่งทำงานในบ้านอยู่ได้อย่างไร<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">ลัลล้า..ลัลล้า... เวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่ ฉันก็ได้มาเดินเล่นแถวๆ ถนนโอราเนียนบวร์ก (Oranienburger Str.) ซึ่งเป็นย่านหนึ่งในเมืองหมีแห่งนี่ที่เริ่มบูมมากๆ ในช่วงไม่กี่ปีก่อน มีร้านอาหาร คาเฟ่ ร้านเฟอร์นิเจอร์ปะปนอยู่กับตึกเก่าๆ ที่ยังหลงเหลือมาจากช่วงที่เยอรมันถูกแบ่งประเทศเยอะแยะมากมาย ร้านอาหารแปลกๆ ไม่ว่าจะเป็นอินเดีย ตะวันออกกลาง สิงคโปร หรือแม้แต่อาหารไทยที่ตกแต่งเก๋ๆ (วงเล็บว่าตามสไตล์เยอรมัน) หลายๆ ร้านก็มีให้เห็นได้ทั่วไปที่นี่<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">จะว่าไปแล้วย่านเล็กๆ ที่เพิ่งจะฟื้นตัว แล้วก็แข่งกันบูม แข่งกันมีชีวิตชีวาอย่างนี้มีให้เห็นทั่วไปในเบอร์ลิน เหตุผลหนึ่งที่เป็นอย่างนี้นอกจากการเติบโตเปลี่ยนแปลงของย่านต่างๆ ที่ผลัดกันมาอยู่ในกระแสของคนเมือง ซึ่งเป็นเหมือนกันทุกที่ในโลกแล้ว ฉันคิดว่าประวัติศาสตร์ของเบอร์ลินที่ไม่มีใครเหมือน<br />ผลของการถูกแบ่งประเทศและแยกกันปกครองระหว่างประเทศมหาอำนาจ<br />ที่เป็นฝ่ายชนะสงครามก็ส่งผลทำให้เบอร์ลินเป็นเมืองที่มีบุคลิกเฉพาะอยู่ไม่น้อยทีเดียว<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">บรรยากาศของเบอร์ลินที่ฉันได้สัมผัสทำให้พอจะนึกภาพออกได้เลาๆ ถึงความเศร้า และความหดหู่<br />รวมทั้งความแตกต่างระหว่างโซนตะวันตกกับตะวันออกที่แตกต่างกัน<br /><br />เบอร์ลินในสายตาของฉันจึงเป็นเมืองที่ไม่เก่า แต่ก็ไม่ใหม่<br />ในขณะที่หลายๆ ย่านมีตึกเก่าๆ แต่ถัดออกไปไม่เท่าไหร่เราก็จะเห็นตึกใหม่ๆ สถาปัตยกรรมแบบเยอรมันจ๋า เกิดขึ้นอยู่ใกล้ๆ กลายเป็นความแตกต่างอย่างสุดขั้ว แต่แปลกที่ว่าความแตกต่างอย่างนั้นมันดูกลืนๆ ไม่ขัดสายตาเท่าไหร่<br />เป็นเพราะอะไร<br />ฉันคิดว่าพอจะรู้คำตอบแต่เอาไว้ค่อยมาเขียนให้ละเอียดในคราวหน้าดีกว่า<br /></span><br /></span><span style=";font-family:arial;font-size:130%;" >ก็เพราะว่าวันนี้เป็นวันหยุดนี่จ๊ะ<br /><br /></span><span style="font-family:arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14059536-112006945429152923?l=cnx-txl.blogspot.com' alt='' /></div>Benzhttp://www.blogger.com/profile/13924223354419154678noreply@blogger.com0